Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι...

Μια πίστα από φώσφορο - Χάρις Αλεξίου

Στον αθάνατο εθνικό ηγέτη...

Σε σένα που πίστεψες και πολέμησες σαν επικός ήρωας για τα ιδανικά της πατρίδας,
που αδικήθηκες, κατηγορήθηκες, μα στάθηκες στο ύψος σου.
Είναι βαρύ το φορτίο, μα σου το ρίξανε, κι εσύ ανέβηκες μ' αυτό και νίκησες το Γολγοθά...Σε σένα που αρνήθηκες να υπογράψεις τη διάλυση της πατρίδας μας,
σε σένα που αγωνίστηκες για εμάς, το λαό.

Σε ένα σπάνιο, σύγχρονο ήρωα,
που η Ιστορία λανθασμένα επέλεξε να τερματίσει το νήμα της ζωής του,
μα ανεξίτηλα θα παραμείνουν στα βιβλία της το έργο και οι αιώνιες σου αλήθειες.

Είναι λίγες οι λέξεις και πολλά τα αισθήματα,
σε αποχαιρετώ με δέος, ταπείνωση κι ευγνωμοσύνη για όσα έκανες,
για αυτός που υπήρξες,

Σ' ευχαριστώ..!

Ελαφρύ να'ναι το χώμα που σε σκεπάζει αξιομακάριστε. Αιωνία σου η μνήμη...

"It's our ignorance that keeps us up to pace..."

Ύπουλος ο Δούρειος Ίππος της συνήθειας, κολοσσός μιας ρουτίνας που οδηγεί σ' αδιέξοδα, σαν να βλέπω ξανά την ίδια παλιά ταινία.
Κι ο χρόνος; Πάντα ακάθεκτος, τρέχει βιαστικός χαράζοντας τα χνάρια του στα πρόσωπα. Αυτές οι χαρακιές ξέρεις, σαν σωροί από αναμνήσεις σε κάθε αντικατοπτρισμό τους σε μεταφέρουν- σαν μηχανή του χρόνου - σε δάκρυα, γελοκλάματα και χαρές...

Είναι κι αυτό το μονότονο βουητό της τάξης, που στρώνει διάβα στα ξύπνια όνειρά μου...

Το εδώ πουθενά...

"....Σε θέλω πολύ
απόψε που όλα μικραίνουν
και οι ώρες πεθαίνουν
κοιτάζω το χρόνο που λιώνει

Να ρθεις να με βρεις
γιατί όλα σε θέλουν
σε θέλει και η νύχτα
σαν μέρα που λάμπει
και φέρνει τον κόσμο ξανά

Να ρθείς να με βρείς
γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα
χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω
εσένα δεν έχω εδώ ..."

"άραγες να 'ναι η μοναξιά σ' όλους τους κόσμους ίδια;"

Χαίρε...

Χαίρε μεγάλε Δία με τους αητούς σου! Χαίρε και σ' αυτούς, που πέταξαν στα πέρατα της Γης,μέχρι να βρουν τον ομφαλό της στους Δελφούς.
Πώς τα κατάφερες κανείς δε ξέρει.

Ω αρχαία Ελλάδα...Ακρόπολη, Αφαία, Ποσειδώνα, Ολυμπία, Δίον, Δωδώνη...!

Ποια απάντηση να κρύβουν τα υπολείμματα σας, πάνω σ' αυτά στέκουμε, αλήθεια... Είμαι μικρή, ασήμαντη ίσως για να σταθώ μπροστά στις κολόνες που κτίσατε. Και να ευχαριστήσω για ό,τι μας αφήσατε είναι λίγο. Σας ξέφυγε μονάχα κάτι! Ίσως το ζητήσω απ' τους Δελφούς.

Βλέπεις, εμείς οι μοντέρνοι δεν έχουμε μαζί μας
τη θεά Συνέχεια, κι ο θεός Χρόνος πλανιέται μοναχός, μονότονος...

Οκτάνα...

«Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως:
«Μα τι θα πη Οκτάνα ;»

[...] Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή.
Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη.
Οκτάνα θα πη αγάπη.
Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη.
Οκτάνα θα πη η αγαλλίασις εκείνη που φέρνει στα χείλη την ψυχή
και εις τα όργανα τα κατάλληλα με ορμήν το σπέρμα.
Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται,
ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα.
Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν.
Οκτάνα θα πη ό,τι στους ουρανούς και επί της γης ηκούετο,
κάθε φοράν που ως μέγας μαντατοφόρος, με έντασιν υπερκοσμίου τηλεβόα,
ο άγγελος Κυρίου εβόα.

Ιδού με ολίγα λόγια, αλλά σαφή, ιδού τι θα πη, φίλοι μου, Οκτάνα...


Αντρέας Εμπειρίκος