"Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου...στιγμές."

"Θα 'θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσίασω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν΄αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα: είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου...στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να πετάξω...κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές...τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές...σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια λόγια...
Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα".

(Ρένος Χαραλαμπίδης)

"Looking for that sunshine..."

Μια εικόνα αντί για λέξεις, αφιερωμένη σε όσους ψάχνουν το καλό μέσα στον κόσμο αυτό...

Born to walk alone

Ανεκπλήρωτες προσδοκίες, σαν αμόνι δεμένο στο πόδι να με βουλιάζει στο βυθό του παράπονου.
Κάνε το καλό και ρίξ'το στο γυαλό. Με παρασύρει η ψυχολογία μου και ξεφεύγω από την κλασσική ερμηνεία του ρητού. Να το ρίξεις στο γυαλό, γιατί εκτίμηση δε θα 'χει. Δεν είναι η προσμονή μου για κάποιο αντάλλαγμα, είν' η απλή ανάγκη να νιώσεις την ελάχιστη εκτίμηση για τη δική σου ανιδιοτέλεια, τις θυσίες σου. Θυσία, σε πόσα μυαλά άραγε να υπάρχει ακόμη αυτή η λέξη. Πόσο πεινασμένη έμεινε αυτή η ανάγκη, σαν λύκος παραπονιάρης. Κι η ματαιότητα να με κοροϊδεύει, πως οι θυσίες για μένα, θα γίνουν μόνο από μένα...
Ρίξτο ...

Σε ψάχνω....

Μες το μυαλό μου στιγμές κι αναμνήσεις σκαλίζω,
της μορφής σου το άρωμα για να νιώσω κοντά μου,
μα κάπου μες τη δίνη της ομίχλης ξεμακραίνεις.
Σαν δυο νήματα που πλέκονται παράλληλα.
Μπροστά το άγραφτο, κι εγώ να ψηλαφίζω
τ' αποτυπώματα που αφήσαμε στην άμμο.
Κλείνω τα μάτια και το σκοτάδι σε φέρνει κοντά μου.
Σου στέλνω ένα χαμόγελο γλυκό
μαζί σου να 'ναι πάντα,
το μυαλό και τη ψυχή μου εκεί να συντροφεύει...

Οι ψυχές και οι αγάπες...

"Αχ αγάπη μου αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που 'χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
γύρω σου που φτερουγίζει
τ' όνομά σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται ..."

"Κλαίω γιατί σε ξέχασα και όχι που δε σ' έχω..."

"Καλύτερα που δε μιλάς
τα λόγια μας ξεχνιούνται
όσα ποτέ δεν είπαμε
αυτά δε λησμονιούνται.."

Άγγελε της νύκτας...

Αϋπνίες κι απόψε,
Ταξιδιάρικο μυαλό... σε γυροφέρνει πέρα δώθε σαν ανυπότακτη σβούρα.
Κάποτε φτάνει σε κακόγουστες γειτονιές, σ' αυτές που θες να σβηστεί η ανάμνηση με τη ματωμένη μορφή σου..

Κυκλοθυμικά συνεχίζει και σε στέλνει σε πρόσωπα γνώριμα, λατρευτά,
που και μόνο η θύμηση τους δαμάζει τις πληγές.

Είναι μερικοί άνθρωποι που νιώθει κανείς τυχερός που είναι στη ζωή του,
αριθμητικά λίγοι μα η αξία τους αμύθητη.
Είναι οι φίλοι, από το "φιλώ", που θα πει αγαπώ... !

Εκεί, στους φίλους κτίσαμε μαζί το άσυλο, μιαν όαση δικού μας κόσμου,
που πάντα θα καταφεύγουμε όταν ο έξω κόσμος μας χτυπά, μέχρι να επουλωθούν οι πληγές...

Ταξιδιάρικο μυαλό... άφταστο, μετρώ τα πόσα κεράκια σβήστηκαν σε τούρτες, μαζί με τα ίδια πέντε άτομα που αγαπώ.
Από μονοψήφια πήραν σε κάποια στιγμή διψήφια μορφή...κι είναι τόσο γρήγορα..

Πρέπει να μάθω, αφού έπαθα, να κλείνω βιβλία, ανοικτό βιβλίο να μένω για 'κείνα
τα πέντε πλάσματα, όπως ανοικτά κι άφθαρτα τα βλέπω κι εγώ εκείνα.

Ταξιδιάρικο μυαλό... σκαλίζει άκοπα στιγμές, όταν δίπλα απ' το δάκρυ μου έσταζε κι άλλο,
όταν το χαμόγελο μου μοιραζόταν, όταν εκεί που παραπατούσα μ' άρπαζε κάτι,
κι αν δεν προλάβαινε, με σήκωνε απ' το μηδέν.

Ας περάσαμε κι εμείς κακοκαιρίες, έγιναν κι αυτές γλυκιές, όσο η αντοχή κι η αγάπη μιας φιλίας.




"Eρωτηθείς τι εστί φίλος, έφη' μία ψυχή δύο σώμασιν ένοικοΰσα" - Αριστοτέλης